Widok zawartości stron Widok zawartości stron

Zanim posadzisz las

Przygotowanie miejsca pod nowy drzewostan wymaga odpowiednich prac wykonanych specjalistycznym sprzętem.

Ludzie sadzący las żartobliwie określają sposób umieszczania sadzonek w ziemi jako „zielonym do góry". Sumiennie posadzone drzewko nie może mieć zawiniętych korzeni, musi być umieszczone w jamce (tak nazywa się dołek, który zostaje wykonany szpadlem) w taki sposób i tak głęboko, jak wcześniej rosło w szkółce. Nie jest zatem prawdą, że skoro drzewko posiada korzeń wystarczy włożyć je do ziemi, a reszta to już sama się zrobi. Biblijny siewca sieje tak, by ziarno padło w odpowiednim miejscu, na taki grunt, by mogło skiełkować. Podobnie dzieje się w lesie, gdzie trzeba znaleźć takie miejsce, aby kolejne pokolenia drzewostanów wyrosły piękne i zdrowe. Leśnik, planując odnowienie lasu (posadzenie w miejscu, w którym wycięto stary drzewostan) robi to w taki sposób, by uwzględnić warunki klimatyczne, położenie terenu czy choćby ilość promieni słonecznych docierających do młodych drzewek.

Przygotowanie gleby to jedna z czynności, która musi być przemyślana i oparta na wieloletnim doświadczeniu leśniczego.

Las może urosnąć sam. Musi jednak upłynąć wiele czasu, aby stał się cenny dla gospodarki leśnej. Człowiek - leśnik pomaga mu w tym w każdej fazie jego rozwoju. Gdybyśmy go zostawili samemu sobie, nie wykonując pielęgnacji, zabiegów i cięć, efekt końcowy mógłby  nas  rozczarować. Na powierzchni, o której chcę wam dziś opowiedzieć nie ma już prawie drzew. Wspominałem o niej wielokrotnie – leśnicy nazywają ją zrębem. Dlaczego „prawie" nie ma już drzew?

Gdy leśniczy planuje na podstawie wskazań gospodarczych (taki rozkład jazdy, który wskazuje co i gdzie ma zostać wykonane) wycięcie jakiegoś lasu wyznacza na tej powierzchni fragment najciekawszego i najcenniejszego przyrodniczo lasu. Zostawia się go i nazywa kępą ekologiczną, niejednokrotnie pozostawiając drzewa znajdujące się tam do ich naturalnej śmierci.

Zrąb należy odnowić w ciągu pięciu lat od momentu wycięcia drzew. Najczęściej jednak, jeśli warunki na to pozwalają, odnawia się go w rok albo dwa od pozyskania z niego drewna. Gospodarz tego terenu, obserwuje LAS przez wiele lat, umie uwzględnić zmiany zachodzące w przyrodzie i potrafi przewidzieć rozwój tego lasu w przyszłości. Nie jest jasnowidzem, ale doskonale potrafi obserwować przyrodę.

Drobne gałęzie, liście, kora rozkładają się bardzo wolno, ale dzięki temu roślina przez wiele lat będzie pobierała substancje odżywcze potrzebne do wzrostu i prawidłowego rozwoju.

Powierzchnia, o której dzisiaj piszę została podzielona na trzy fragmenty. W zależności od ilości wody, ukształtowania terenu i rodzaju gleby leśniczy zaplanował na nich różne sposoby przygotowania gleby dla tego samego gatunku, jakim jest dąb szypułkowy. Teren, który jest płaski – względnie wyższy od przyległych do niego, czyli dobrze odprowadzający wodę, przygotowano przy pomocy frezu leśnego (tzw. pasy). Spulchniona i wymieszana na 30 cm gleba przez okres zimy będzie chłonąć wodę, a procesy rozkładu materii dostarczą więcej substancji odżywczych dla nowej sadzonki.

Chciałbym podziękować wszystkim czytelnikom za wspólną wędrówkę leśnymi ścieżkami. Na tych duktach zatrzymywaliśmy się, by przyjrzeć się zagadnieniom tak stricte leśnym, jak i związanym z przyrodą. Nie żegnam się z Wami, ale mówię „Do napisania".